Τρίτη, 31 Ιανουαρίου, 2023
14.9 C
Paphos

Ακολουθήστε μας:

ΑρχικήΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣΑρχιμανδρίτης Ιωάννης Ιωάννου: Τα δύσκολα παιδικά χρόνια κι η πορεία στην Ιεροσύνη

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Ιωάννου: Τα δύσκολα παιδικά χρόνια κι η πορεία στην Ιεροσύνη

Share

Μια ανθρώπινη συνέντευξη του Πρωτοσύγκελου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής  στην οποία μιλά για την ζωή, τις αναμνήσεις και την πορεία του…

Από μικρός ήθελε να γίνει ιερωμένος ο Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής και Ηγούμενος της Μονής Αποστόλου Βαρνάβα Ιωάννης Ιωάννου. Στη συνέντευξη του στον Αδέσμευτο θυμάται τα δύσκολα χρόνια της παιδικής του ηλικίας αφού μπήκε στη βιοπάλη από πολύ μικρός για να συνεισφέρει στην οικογένεια, την απόφαση του να γίνει κληρικός, τους καθηγητές του και τους Ιερείς της περιοχής που τον βοήθησαν στα πρώτα του βήματα, καθώς και τους μαθητές του στα σχολεία που υπηρέτησε ως καθηγητής θεολογίας.

Θυμάται τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β και δηλώνει ότι θα μείνει στη μνήμη και στην καρδιά του ο χαρακτήρας αλλά και οι συμβουλές του.

-Πότε και πως πήρατε την απόφαση να γίνεται ιερωμένος;

Από μικρός  πήρα την απόφαση ότι θα γίνω ιερωμένος, περίπου από την εποχή που φοιτούσα στο δημοτικό σχολείο. Η εκκλησία μου άρεσε  αφού οι γονείς μου μας έπαιρναν συχνά για εκκλησιασμό, αλλα και από τον θείο μου τον μακαριστό Μιχαήλ Χαραλάμπους που ήταν καθηγητής θεολογίας και καθηγητής Βυζαντινής Μουσικής και άρχισα μαθήματα στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου. Μετά τον θάνατο του ψάλτη του Ιερού Ναού Αποστόλου Ανδρέα στην Πόλη Χρυσοχούς και σε ηλικία 15 ετών με προσέγγισαν οι εκκλησιαστικοί επίτροποι και με διόρισαν δεξιό ψάλτη. Λόγω του ενδιαφέροντος μου για την εκκλησία και τον κλήρο, είχα από την αρχή αποφασίσει ότι θα γίνω άγαμος κληρικός και ταυτόχρονα να ακολουθήσω θεολογικές σπουδές. Ήθελα να γίνω είτε κληρικός, είτε αξιωματικός της Εθνικής Φρουράς. Τελικά με κέρδισε η εκκλησία όμως στην πορεία ως Αρχιμανδρίτης το 1990 είχα την ευθύνη διαπαιδαγώγησης και μέριμνας των εθνοφρουρών μας στις μονάδες της Πάφου, ενώ αργότερα το 2007, με την εκλογή του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, με τοποθέτησε στη Διεύθυνση θρησκευτικού του ΓΕΕΦ την οποία και υπηρέτησα μέχρι και το 2014. Ο Θεός με αξίωσε να υλοποιήσω και τους δυο στόχους που είχα.

-Πανοσιολογιότατε θα σας πάω αρκετά χρόνια πίσω και θα σας ρωτήσω πως ήταν τα παιδικά σας χρόνια;  

Τα  παιδικά μου χρόνια ήταν δύσκολα, γιατί ο πατέρας μου ήταν δημόσιος υπάλληλος, αξιωματικός της αστυνομίας και μετακινείτο συνεχώς. Ο πατέρας μου καταγόταν από το Ακάκι και η μητέρα μου από την Πόλη Χρυσοχούς. Έχω έξι αδέλφια και εγώ γεννήθηκα το 1962 στην Έγκωμη Λευκωσίας που υπηρετούσε ο πατέρας μου. Ακολούθως πήγαμε στον Άγιο Δομέτιο, στο Βαρώσι και το 1971 πήρε μετάθεση για την Πόλη Χρυσοχούς, όπου και εγκατασταθήκαμε μόνιμα.

 -Οι συνεχείς μετακινήσεις της οικογένειας στην παιδική σας ηλικία σας επηρέασαν;

Σίγουρα οι συνέχεις μετακινήσεις επηρεάζουν, πόσο μάλλον ένα παιδί της πρώτης τάξης, που αναγκάζεται να αλλάζει σχολείο και να αποχωρίζεται τους φίλους του. Η πορεία μας όμως στην Πόλη Χρυσοχούς ήταν πολύ καλή, γιατί δίπλα μας είχαμε τον Παππού και τη γιαγιά που μας στήριζαν, μας φρόντιζαν και νομίζω ότι περάσαμε πολύ ωραία.

-Έχετε φίλους από τα παιδικά σας χρόνια, διατηρείται φιλίες από τότε;

Βεβαίως με όλους τους συμμαθητές μου από την Πόλη, με τον  Δήμαρχο Πόλης καθόμαστε και στο ίδιο θρανίο, με τον γιατρό τον Θεολόγου που είναι πλέον στην Ελλάδα, αλλά και με όλους τους άλλους συμμαθητές μου που έχουν τις δικές τους πλέον επιχειρήσεις στην περιοχή. Θέλω να πω ότι ως μαθητές τότε, εμείς σεβόμαστε τους δασκάλους και καθηγητές μας και ανελλιπώς παρακολουθούσαμε τα μαθήματα μας γιατί δεν είχαμε την πολυτέλεια να κάνουμε φροντιστήρια που τότε μόνο στην Πάφο υπήρχαν και μόνο οι εύποροι μαθητές που είχαν την άνεση να τα παρακολουθούν. Ευτυχώς είχαμε αξιόλογους καθηγητές και εάν είχαμε κάποιες απορίες ήταν εύκολο και προσβάσιμο ακόμα και το σπίτι τους και μας βοηθούσαν.

-Πως ήταν εκείνα τα χρόνια η ζωή στην Πόλη;

Η Πόλη τότε ήταν ένα μεγάλο χωριό, δεν υπήρχαν συγκοινωνίες, διαβάζαμε με τη λάμπα του πετρελαίου. Θυμάμαι ότι τέλειωσα το γυμνάσιο για να βάλουμε ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού, γιατί δυστυχώς το 1974 έφυγε ο πατέρας μου και μας άφησε και την φροντίδα μας ανέλαβε η γιαγιά και η μεγάλη αδερφή μας. Στην Πόλη τότε υπήρχε ένα καφενείο που πηγαίναμε και όλοι ασχολούμαστε  ερασιτεχνικά με το ποδόσφαιρο και παιγνίδι στις αλάνες.

-Τα καλοκαίρια πως τα περνούσατε, δουλεύατε όπως οι περισσότεροι νέοι της εποχής;   

Εγώ από 12 χρονών είχα βγει στη βιοπάλη, εργαζόμουν στις οικοδομές για να προσφέρω στην οικογένεια μου, οι καιροί ήταν δύσκολοι, είμαστε έξι παιδιά, η μητέρα μου έκαμνε τρεις δουλειές από το γέννημα μέχρι το βούττημα του ήλιου για να μας μεγαλώσει. Δεν είμαστε παιδιά που θέλαμε πολλές ανέσεις, καταλαβαίναμε τη δυσκολία και τις περισσότερες φορές πηγαίναμε σχολείο χωρίς χαρτζιλίκι και τα  μεγάλα διαλείμματα δεν βγαίναμε από την τάξη. Ήταν δύσκολα τα χρόνια, αλλα Δόξα το Θεό επεράσαμε. Θυμάμαι φορούσα τα παπούτσια και ήταν τα ίδια που έπαιζα ποδόσφαιρο και επειδή κλωτσούσα την μπάλα είχαν τρυπήσει και με εκείνα πήγαινα σχολείο και όταν έβρεχε γέμιζαν νερό.

-Μπήκατε μας είπατε από νωρίς στην εκκλησία και θέλατε να γίνεται ιερωμένος η μητέρα και τα αδέλφια σας πως αντιμετώπισαν την απόφαση σας;

Ήταν όλοι πολύ θετικοί δεν είχαν κανένα ενδοιασμό, παρά μόνο η μητέρα μου που ήθελε να είμαι έγγαμος κληρικός και μου έλεγε να παντρευτώ να κάνω παιδιά, να τις χαρίσω εγγόνια. Η γιαγιά και ο παππούς ήταν ενθουσιασμένοι με την απόφαση μου. Εδώ να αναφέρω ότι στην Πόλη είχαμε πολύ καλούς κληρικούς που με στήριξαν ηθικά, πνευματικά, αλλα και οικονομικά, όπως ο μακαριστός πατήρ Στέφανος Χριστοδούλου, ο πατήρ Ανδρέας Χατζησάββας εφημέριος στο Προδρόμι, καθώς και ο μακαριστός ιερέας της Στενής Ιωσήφ Χριστοδούλου.

Το 1980 όταν τέλειωσα το γυμνάσιο, επισκέφθηκα τον τότε Μητροπολίτη Πάφου Χρυσόστομο τον Α΄ και του ζήτησα να πάω στην Ιερατική σχολή Απόστολος Βαρνάβας στη Λευκωσία όπου και αποφοίτησα το 1982 και ακολούθως εντάχθηκα στις τάξεις της Εθνικής Φρουράς για να εκπληρώσω τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις προς την Πατρίδα, αφού δεν ήθελα να αποφύγω τον Στρατό επειδή θα γινόμουν  κληρικός.

– Που υπηρετήσατε τη θητείας σας;

Επειδή πήρα αναστολή, κατατάγηκα στο ΚΕΝ Λεμεσού όπου έκανα και την βασική μου εκπαίδευση, ακολούθως υπηρέτησα στον Ακριτικό Πύργο Τυλληρίας και στο 356 στην Πόλη Χρυσοχούς, απ’ όπου και απολύθηκα το 1983. Τα επόμενα χρόνια με τη βοήθεια καθηγητών μου από την Πόλη Χρυσοχούς, προετοιμάστηκα και το 1985 παρακάθισα στις εισαγωγικές εξετάσεις και εξασφάλισα θέση στη θεολογική σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

-Πότε χειροτονηθήκατε; 

Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1985 ο τότε Μητροπολίτης Πάφου Χρυσόστομος με χειροτόνησε διάκονο και με έφερε στην Μητρόπολη Πάφου μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου, που αναχώρησα για την Αθήνα για σπουδές. Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου το 1989 και επέστεψα στην Κύπρο και την επόμενη χρονιά στις 7 Ιανουαρίου με χειροτόνησε πρεσβύτερο και ακολούθως Αρχιμανδρίτη της Ιεράς Μητρόπολης Πάφου όπου και υπηρέτησα για 22 συνολικά χρόνια.

Από το 2007 είμαι στην Αρχιεπισκοπή. Αρχικά υπηρέτησα ως διευθυντής θρησκευτικού του ΓΕΕΦ, ενώ από το 2012 μου ανατέθηκαν καθήκοντα πρωτοσύγκελου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, ενώ το 2013 ενθρονίστηκα ηγούμενος της Μονής Αποστόλου Βαρνάβα.

-Έμεινε κάποιο περιστατικό στη μνήμη σας που έχει να κάνει με την εκκλησία και το οποίο θα το θυμάστε για πάντα;

Εκείνο που θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη και στην καρδιά μου, είναι ο χαρακτήρας του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου B΄ –άνθρωπος της αγάπης, της συγχωρητικότητας, της ανοχής –που πάντοτε μας συμβούλευε . Την περίοδο του 2013 και της οικονομικής κρίσης και παρά το ότι η Ιερά Αρχιεπισκοπή είχε υποστεί μεγάλες απώλειες λόγω κουρέματος, ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος είχε δηλώσει ότι η πόρτα της Αρχιεπισκοπής δεν θα έμενε κλειστή και έκαμε δάνειο για να μπορεί η εκκλησία να δίνει σε όσους είχαν ανάγκη.

Θυμάμαι ,τότε είχα και την εποπτεία του κοινωνικού παντοπωλείου και εκτός από εκείνα που μας έφερναν οι διάφορες εταιρείες για να δίνουμε στους πολίτες, η Αρχιεπισκοπή κατέβαλλε γύρω στις 100 χιλιάδες ευρώ τον μήνα για παιδικές τροφές και φάρμακα για τις άπορες οικογένειες από τις περιοχές Παλλουριώτισσας και το Καϊμακλί, και αυτή η στάση της εκκλησίας κράτησε τον λαό να μην επαναστατήσει όπως έγινε στην Ελλάδα και αλλού.

-Διατελέσατε καθηγητής και στα σχολεία πως ήταν οι σχέσεις σας με τους μαθητές;

Ήμουν καθηγητής θεολογίας στο γυμνάσιο Έμπας, στο Λύκειο και Τεχνική Σχολή Πόλεως Χρυσοχούς, στην Τεχνική σχολή Πάφου και στο πρώτο Λύκειο Πάφου και οι σχέσεις μου με τους μαθητές ήταν πολύ καλές και φιλικές. Έχω μαθητές που ακόμα και σήμερα με παίρνουν τηλέφωνο, με βλέπουν στον δρόμο και με χαιρετούν, ήμουν δίπλα στους μαθητές μου σαν πατέρας, μεγάλος αδερφός και φίλος για να τους βοηθήσω. Οι μαθητές μου δεν με έβλεπαν ως κληρικό αλλά ως άνθρωπο.

-Έχετε καθόλου κάποιο ελεύθερο χρόνο;

Ελεύθερο χρόνο έχω κυρίως τα απογεύματα όταν φυσικά δεν υπάρχουν ιερές ακολουθίες.

-Τα τελευταία χρόνια είστε στη Λευκωσία η  Πάφος σας λείπει;

Ποτέ. Η Πάφος είναι  πάντοτε στο κέντρο της καρδιάς και της σκέψης μου, γι’ αυτό και δυο Σαββατοκύριακα του μήνα είμαι στην Πάφο, έρχομαι κατά τις διακοπές των Χριστουγέννων και το Πάσχα καθώς και ολόκληρο τον μήνα Αύγουστο.

Υπάρχει κάποια περιοχή που ξεχωρίζεται;

Όλη η επαρχία  είναι αγαπημένη, μπορεί να ήμουν για 17χρονια στην Γεροσκήπου, όμως ποτέ δεν έκαμα διακρίσεις, αγάπησα όλους τους ανθρώπους μικρούς και μεγάλους, μορφωμένους και αμόρφωτους…

Γνωρίζω πανοσιολογιότατε ότι είχατε και μια πολύ καλή σχέση και με τα αθλητικά σωματεία της επαρχίας και μάλιστα τελούσατε και τον καθιερωμένο Αγιασμό. Πως προέκυψε αυτό;   

Από τα παιδικά μου χρόνια όταν προπονητής της ομάδας της Πόλης Χρυσοχούς ήταν ο μακαριστός καθηγητής Γεώργιος Χατζηκυριάκος, με θεωρούσε γουρλή, επειδή κτυπούσα την μπάλα με το αριστερό πόδι και επειδή μου άρεσε ο αθλητισμός. Ως Αρχιμανδρίτης τελούσα τον Αγιασμό στα βοηθητικά γήπεδα του Ευαγόρα.

-Παρακολουθείτε ποδόσφαιρο, πως νιώθετε που φέτος η ομάδα της Πάφου τα πάει καλά στο πρωτάθλημα;

-Βεβαίως και πιστεύω ότι φέτος η Πάφος θα πάρει το πρωτάθλημα αφού  βλέπω ότι έχει μια πολύ συγκροτημένη και πειθαρχημένη ομάδα και σε κάθε παιγνίδι είναι καλύτερη…

Άννα Κυριάκου

Share

Share

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
- Advertisment -

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Custom Ad 1

Cosmos News

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται!
w-footer{display: none;}