Σάββατο, 1 Οκτωβρίου, 2022
27.9 C
Paphos

Ακολουθήστε μας:

Cosmos Radio Logo for website FINAL 2
ΑρχικήΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣΟ ποδηλάτης της καρδιάς μας...

Ο ποδηλάτης της καρδιάς μας…

Share

Με στόχο την βοήθεια στους πάσχοντες συνανθρώπους μας, ο Παφίτης Ποδηλάτης Πέτρος Στυλιανού Ππόλος, οργανώνει ποδηλασίες σε ολόκληρη Κύπρο και όπως αναφέρει αυτός ο μήνας είναι ιδιαίτερα δύσκολος, αφού θα πρέπει να διεκπεραιώσει δυο δύσκολες ποδηλασίες στο Επισκοπειό και τον Αμίαντο.

Ο Πέτρος Ππόλος, στη συνέντευξη του στον «Αδέσμευτο» θυμάται τα παιδικά του χρόνια στην Κάτω Πάφο, αλλά και την περιπέτεια του με τον καρκίνο που ήταν και η αφορμή να αποκτήσει το ποδήλατο που επιθυμούσε από τα παιδικά του χρόνια και να αρχίσει τις ποδηλατοδρομίες για στήριξη ατόμων που υποφέρουν και κυρίως μικρών παιδιών…

Ερ.: Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;
Απ.: Μεγάλωσα στην Κάτω Πάφο όπου και πέρασα υπέροχα και ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια. Φοίτησα στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Κάτω Πάφου, και ήμουν τυχερός, αφού το σπίτι μου ήταν ακριβώς απέναντι από το σχολείο και σχεδόν καθημερινά τα απογεύματα παίζαμε με τους φίλους και τους συμμαθητές είτε στην αυλή του σχολείου, είτε στα αδειανά χωράφια της περιοχής που ήταν γεμάτα με ανεμώνες και κυκλάμινα. Τα καλοκαίρια πηγαίναμε με τα πόδια στην παραλία για μπάνιο και παιγνίδι. Οι γονείς μου ήταν βιοπαλαιστές και έφευγαν από νωρίς το πρωί για την δουλειά και επέστρεφαν αργά και παρόλο που είμασταν μόνοι στο σπίτι δεν φοβούμασταν όλοι στην γειτονιά ζούσαμε σαν αδέλφια.

Ερ.: Διατηρείται φίλιες από τότε;
Απ.: Φυσικά και όχι μόνο με τους συμμαθητές μου, αλλά και με τους δασκάλους και τους καθηγητές μου, ακόμα και με συμμαθητές μου που έχουν εγκατασταθεί στο εξωτερικό έχουμε τακτική επικοινωνία.

Ερ.: Το ποδήλατο πώς μπήκε στη ζωή σας;
Απ.: Από μικρός ήθελα να έχω ένα ποδήλατο και μπουζούκι, αλλά επειδή είμασταν τέσσερα αδέλφια, οι γονείς μου δεν είχαν την οικονομική ευχέρεια για να μου τα αγοράσουν. Το μπουζούκι δεν κατάφερα ποτέ μου να το αποκτήσω, όμως ποδήλατο, μόλις διαγνώστηκα με καρκίνο, το πρώτο πράγμα που ζήτησα και αποφάσισα να το κάνω δώρο στον εαυτό μου ήταν ένα ποδήλατο.
Όταν οι γιατροί μου ανακοίνωσαν ότι πάσχω από καρκίνο, χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια μου. Ο πρώτος γιατρός που επισκέφθηκα δεν μου έδινε σχεδόν καθόλου πιθανότητες για να ζήσω. Απογοητευτικά και είπα ότι για το λίγο διάστημα που θα ζήσω θα πάρω ένα ποδήλατο και άρχισα να κάμνω ποδηλασίες από την Τάλα που κατοικώ μέχρι την Κισσόνεργα αρχικά και σιγά σιγά μέχρι την Πέγεια και τον Ακάμα.
Πολλές φορβές επειδή κουραζόμουνα κατέβαινα και έσπρωχνα το ποδήλατο και αρκετοί διερχόμενοι με ρωτούσαν με χιούμορ αν έλειψε η πεζίνα.
Γνώρισα ποδηλάτες Κύπριους και ξένους και έκανα παρέες και εκείνο το πρώτο διάστημα της αρρώστιας μου, άρχισα να κάνω πιο συστηματικά ποδηλασίες. Στον πρώτο αγώνα που έλαβα μέρος και νίκησα, ζήτησα από τη γυναίκα μου να φέρει τα παιδιά μας στην απονομή του Κυπέλλου και από εκεί πίστεψα περισσότερο στον εαυτό μου, άφησα πίσω μου τις κακές σκέψεις και αποφάσισα να πάω και σε άλλο γιατρό για μια δεύτερη διάγνωση. Αποφάσισα λοιπόν να επισκεφτώ τον συμπολίτη μας γιατρό Δρ. Χαραλαμπίδη που κατάφερε να με σώσει αλλά δυστυχώς ο ίδιος δεν τα κατάφερε…

Ερ.: Μιλήστε μας για τη δική σας εμπειρία με τον καρκίνο…
Απ.: Πέρασα δύσκολα και εύχομαι κανένας άνθρωπος να μην περάσει παρόμοια, όταν επισκέφθηκαν τον δρ Χαραλαμπίδη για μια δεύτερη διάγνωση μου έδωσε πολύ θάρρος και δύναμη και σε δυο με τρεις μέρες μπήκα στο χειρουργείο που κράτησε οκτώ με δέκα ώρες, αφού μου αφαιρέθηκε μεγάλο μέρος από το στομάχι και τους λεμφαδένες. Ακολούθησαν μια σειρά από χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες για διάστημα έξι μηνών με αρκετή ταλαιπωρία, αφού έπρεπε να φεύγω από την Πάφο για την Λευκωσία για μια δεκάλεπτη ακτινοθεραπεία και να πρέπει να περιμένω δυο με τρεις ώρες μέχρι να μπορέσω να ξαναοδηγήσω όταν δεν μπορούσε κάποιος από τους δικούς μου να φύγει από την Πάφο για να με μεταφέρει στην Λευκωσία. Πέρασα δύσκολα αλλά τελικά κατάφερα να νικήσω τον καρκίνο και να βγω νικητής…
Δυστυχώς άλλοι συμμαθητές μου όπως και ο γιατρός μου δεν τα κατάφεραν, αλλά εγώ θα συνεχίσω να ποδηλατώ, να κολυμπώ με τους ΟΥΚ και να τρέχω σε όλη την Κύπρο, στέλνοντας το μήνυμα «μπορώ, αγωνίζομαι και δεν εγκαταλείπω τη μάχη μέχρι τέλους»…
Γι’ αυτό ξεκινήσαμε όλους αυτούς τους αγώνες και κάθε χρόνο ποδηλατώ με την ομάδα μου για παιδάκια που περνούν δύσκολα, έχουν λευχαιμία ή καρκίνο και θα τους βοηθώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου.

Ερ.: Ο κόσμος πως ανταποκρίνεται στις προσπάθειες σας;
Απ.: Ο κόσμος με αγκαλιάζει και τα τελευταία χρόνια συναντώ πολύ μεγάλη αγάπη από τον Κόσμο. Δίπλα μου έχω και άλλους υπέροχους ανθρώπους, τη γυναίκα, τα παιδιά μου και την υπόλοιπη οικογένεια μου, τον φίλο μου τον Γλαύκο και όλους τους εθελοντές που με βοηθούν.

Ερ.: Έχετε στήριξη από την πολιτεία και άλλα οργανωμένα σύνολα;
Απ.: Έχω στήριξη από πολλά οργανωμένα σύνολα και σωματεία, καθώς και από την πολιτεία αν και ορισμένες φορές με καθυστερούν μέχρι να πάρω την απαραίτητη άδεια για την διενέργεια του εράνου. Δίπλα μου έχω την έπαρχο Πάφου Μαίρη Λάμπρου που με βοηθά και είναι τιμή για την Πάφο που την έχουμε έπαρχο, αφού κάνει τα πάντα για να με διευκολύνει ώστε να εξασφαλίσω τις απαραίτητες άδειες από τη Λευκωσία. Δίπλα μου έχω και την αστυνομία που αφού τόσο ο αρχηγός της Δύναμης, όσο και ο Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου και όλοι οι άλλοι Αστυνόμοι είναι πάντα δίπλα μου συμπαραστάτες σε όλους μου τους αγώνες.

Ερ.: Ποια είναι τα συναισθήματα σας όταν συναντάτε κάποιον για τον οποίο κάνατε μια προσπάθεια για ενίσχυση του;
Απ.: Είναι μεγάλη η χαρά που παίρνω όταν ένα παιδάκι θεραπευτεί. Η χαρά μου ήταν πολύ μεγάλη όταν μικρός Ηράκλης κτύπησε το καμπανάκι και βγήκε νικητής από το παιδο- ογκολογικό. Αντίθετα όταν χάνεται κάποιο από τα παιδιά για τα οποία έκαμα τη δική μου προσπάθεια απογοητεύομαι, πληγώνομαι και θέλω να σπάσω το ποδήλατο, όμως παίρνω δύναμη και κουράγιο από τους ίδιους τους γονείς και συνεχίζω να κάμνω αυτό που οφείλω στα παιδιά και τους γονείς τους…

Ερ.: Στόχος ζωής σας είχατε δηλώσει παλαιότερα ήταν η δημιουργία στην Πάφο ογκολογικού κέντρου. Πιστεύετε ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί τελικά;
Απ.: Ο στόχος παραμένει και όταν πήγα στην Βουλή και μπήκα με το ποδήλατο μου στο κτήριο, κάποιοι είπαν ότι αυτό ήταν αγένεια και ασέβεια, όμως εγώ ήθελα να μεταφέρω στους βουλευτές μας την ταλαιπωρία του κόσμου από την Πάφο, την Πόλη Χρυσοχούς και τον Πωμό, που αναγκάζονται να μεταβούν στη Λευκωσία για την θεραπεία τους που σε ορισμένες περιπτώσεις δεν ξεπερνά τα δέκα λεπτά και ταλαιπωρούνται για αρκετές ώρες μέσα στο λεωφορείο, έχοντας μάλιστα κάποιες φορές και παρενέργειες από τις εξετάσεις.

Ερ.: Πώς συνδυάζετε όλες αυτές τις φιλανθρωπικές προσπάθειες με τη δουλειά και τις άλλες υποχρεώσεις σας;
Απ.: Κάνω μια αρκετά δύσκολη δουλειά, ακολούθησα το επάγγελμα του πατέρα μου και κάνω μεταλλικές κατασκευές και έχω δικό μου εργαστήριο και πολλές φορές για να καταφέρω να ανταπεξέλθω με το πρόγραμμα μου, αναγκάζομαι να πάω πολύ νωρίς το πρωί στο εργαστήριο ώστε να μπορέσω να καλύψω τις ώρες που πρέπει να ποδηλατίσω τα απογεύματα για κάποιο σκοπό.

Ερ.: Υπάρχει κάποιο σημείο που σας αρέσει να το επισκέπτεστε;
Απ.: Μου αρέσει να επισκέπτομαι μετά από έναν αγώνα την περιοχή στο Sandy Beach, το εκκλησάκι του Αγίου Λουκά στην Έμπα και στον Ακάμα στην Εκκλησία της Αγίας Ματρώνας που όταν τα επισκέπτομαι ηρεμώ και ξεκουράζομαι.

Ερ.: Ποιο είναι το πρόγραμμα σας αυτό το διάστημα;
Απ.: Αυτό τον μήνα έχω αρκετές και δύσκολες εκδηλώσεις, θα ποδηλατίσω από την Τάλα στο Επισκοπειό και την Μητρόπολη Ταμασού για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή και όλα τα έσοδα θα δοθούν στα παιδιά που υποφέρουν από τους πολέμους. Αυτή την ποδηλασία θα την αφιερώσω στη μικρή Εβελίνα και τη Νικολέττα που έχασαν πρόσφατα τη μάχη για τη ζωή, καθώς και σε όλους τους συμμαθητές και τους φίλους μου που δεν τα κατάφεραν.
Προς το τέλος του μήνα, θα ποδηλατίσω για άλλη μια φορά στην εκδήλωση του ΠΑΣΥΚΑΦ στον Αμίαντο. Παράλληλα προετοιμάζω άλλη μια ποδηλατοδρομία για τον συμπολίτη μας Χαράλαμπο Λεαντζή.

ΑΝΝΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Share

Share

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
- Advertisment -

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Custom Ad 1

Cosmos News

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται!
w-footer{display: none;}